Expositie: "Derk Sibolt's poëzie verbeeld"

3 november t/m 6 januari 2008

De bewoners van het Oldambt zijn mensen van de korte zin en het kort gesprek. Zonder poespas en weelderig opsmuk je verhaal doen, zo gaat het in de regio. Geen land van dichters, zou je zo zeggen. En toch heeft het gebied verzenmakers voortgebracht. De bekendste onder hen is wellicht Derk Sibolt Hovinga. De agrariër uit Oostwold, die zo treffend zijn streek bezong. Hij zou in oktober 98 jaar zijn geworden. Zou, want Hovinga leeft niet meer. Zijn werk leeft wel voort, vooral dankzij het D.S. Hovinga-fonds. Dit fonds wordt bestuurd door familieleden, geeft Hovinga's gedichten opnieuw uit en subsidieert andere Groningstalige uitingen van cultuur.

Hovinga was in de eerste plaats een natuurdichter, die dicht bij de natuur stond. Als boer was hij zeer gehecht aan zijn geboortegrond, het Oldambt. Geen wonder dat de uitgestrekte heerden, weerbarstige Dollardklei, de sombere najaarsluchten, maar ook het verfrissende voorjaar zijn inspiratiebron vormden. Ieder jaar ervoor hij het voorjaar weer als een adembenemend mysterie. Dood en leven lagen in elkaars verlengde.

Dood en leven

Zo as de bomen in de winter

Noakt en graauw van stam aal stoan

-'t woater drupt van natte takken-;

Graauwe wolken deur de locht hen goan,

Zo is in mie ook wel duuster

Aal mien denken en mien haart

En barst mien zwoare kop hoast          

En zai ‘k ales even zwaart.                    Willy Molendijk-  

                                                             Marsum absis

Zo als leite in koale bomen

't Sloapend leven den weer wekt

En oet ale jonge knoppen

't Neie blad noar boeten brekt,

Loat zo in mie, levenszun,

't Neie leven ook weer gruien,

Hoal ook oet mien olle stam

Neie bloumen, loat ze bluien.

volgende pagina